Για τις φοιτητικές εκλογές

ΟΣΟ ΑΚΟΜΑ ΜΕΤΡΑΜΕ ΤΑ ΚΟΥΚΙΑ…

Σε λίγες ώρες η εκλογική μάχη θα έχει τελειώσει. Άλλο ένα «εργαλείο αγώνα» θα έχει χρησιμοποιηθεί. Και από αύριο οι εκλεκτοί εγγυητές της ακαδημαϊκής Δημοκρατίας θα φροντίσουν να ακούγεται η φωνή μας, θα μας ενημερώσουν για τις εξελίξεις, θα παλέψουν για τα δικαιώματά μας, θα οργανώσουν τη διασκέδασή μας ή θα προωθήσουν την επαγγελματική μας αποκατάσταση.

Η ανατροπή ή η επιβεβαίωση των κυρίαρχων συσχετισμών θα είναι το ζητούμενο για όσους συμμετέχουν στο πανηγύρι, συσχετισμοί που λίγο αφορούν τους «πολλούς». Η σχεδόν εθιμοτυπική συμμετοχή στις εκλογές μας υπενθυμίζει το διαχωρισμό της πολιτικής σκέψης και δράσης από την εξατομικευμένη καθημερινή ρουτίνα και τη μεταφορά τους σε μια πολιτική σκηνή. Ένας θεσμός-θέατρο που επιβεβαιώνει την πλαστή αναγκαιότητα της διαμεσολάβησης και της αντιπροσώπευσης. Διαμεσολάβηση που έρχεται είτε να εμπλουτίσει την -διαχωρισμένη από την πολιτική- καθημερινότητα με πάρτυ, εκδρομές και επιστημονικά συνέδρια είτε να καθορίσει τα αιτήματα, τις μορφές και τα όρια των κοινωνικών αγώνων.

Η μεταφορά των ευθυνών για τη διαχείριση διαφόρων εκφάνσεων της ακαδημαϊκής ζωής σε εκλεγμένους ειδικούς, πατάει πάνω στους τεχνητούς διαχωρισμούς που μας θέλουν φοιτήτριες/ συνδικαλιστές/ καταναλωτές/ επισφαλείς εργαζόμενες/ νεολαίους/ πολίτες και ένα σωρό άλλες ταυτότητες που δημιουργούν την κάλπ(η)κη αναγκαιότητα των επαγγελματιών της πολιτικής. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη, μέσα από τη ρωγμή που δημιούργησαν στον κυρίαρχο χωροχρόνο, αποτέλεσαν μια έμπρακτη κριτική του καταμερισμού των ρόλων, μια στιγμιαία απέκδυση των από τα πάνω επιβεβλημένων διαιρέσεων. Συνελεύσεις εξεγερμένων που συναντήθηκαν στα οδοφράγματα, καταλήψεις δημοσίων κτιρίων και συνελεύσεις γειτονιάς, πολύμορφες δράσεις και διαχείριση των αναγκών που ξεπήδησαν μέσα από τα συλλογικά βιώματα, έδειξαν τον δρόμο για το ξεπέρασμα των μερικών και θεσμικών τρόπων διεκδίκησης και δημιούργησαν δεσμούς αλληλεγγύης και συντροφικότητας που παραμένουν και κυοφορούν νέους αγώνες.

Όσα είπαμε ισχύουν, με μια μικρή παρατήρηση: σκοπός μας δεν είναι μια εκ του ασφαλούς απαξίωση των εκλογών, άλλη μια στείρα αντι-εκλογική καμπάνια που τελικά δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις ψηφοθηρικές εξορμήσεις, αλλά το κριτικό τους ξεπέρασμα. Με άλλα λόγια, είναι αλήθεια ότι κάποιες διεκδικήσεις πραγματοποιούνται σε επίπεδα εκπροσώπησης, γεγονός που κατά την άποψή μας μεγεθύνεται από την όποια έλλειψη κινηματικών διαδικασιών. Δεν ισχυριζόμαστε ότι κάποιος που συμμετέχει στις εκλογές δεν μπορεί να δρα ταυτόχρονα πέρα απ’ αυτές, ούτε ότι κάποιες δομές που προκύπτουν από εκλογικές διαδικασίες, όπως οι φοιτητικοί σύλλογοι ή τα εργατικά σωματεία, δεν μπορούν να φανούν χρήσιμες σε νομικό επίπεδο ή σαν ένα πάτημα για την αντιπαράθεση με τα αφεντικά.

Παρόλα αυτά, η ιεραρχία και η ανάθεση βρίσκονται στον πυρήνα της σύγχρονης μορφής κυριαρχίας -σε βαθμό που σήμερα άλλοι αποφασίζουν και για τις πιο απλές ανθρώπινες συμπεριφορές- μέσα στη φενάκη των υποτιθέμενων ελεύθερων επιλογών. Η αντιπροσώπευση και η χρήση των εκλογών ως «εργαλείου που έχει κερδηθεί», αλλά και ο δημοκρατικός χαρακτήρας πάνω στον οποίο στηρίζεται η δράση με βάση τους εκλογικούς συσχετισμούς, είναι ό,τι έχει απομείνει ως ενσωμάτωση και αφομοίωση παλαιότερων κοινωνικών αγώνων. Διαδικασία η οποία βοήθησε το κράτος και το κεφάλαιο να κινηθούν σε νέες σφαίρες κυριαρχίας, ξεπερνώντας αδιέξοδα και δίνοντας την πλαστή εντύπωση των δικαιωμάτων(παραχωρήσεων) στους πολίτες(υπηκόους) της μετανεωτερικής εποχής (σε βαθμό που εταιρίες όπως η Google δίνουν το «δικαίωμα» στους υπαλλήλους να αποφασίζουν για το ποια ιδέα θα υλοποιηθεί, μία «ευκαιρία» να σφίξουν όσο θέλουν τη θηλιά του εργασιακού καταναγκασμού).

Εκτός από τις προαναφερθείσες προβληματικές που εντοπίζουμε στις εκλογές, διακρίνουμε και τα όρια της θεσμικής εκπροσώπησης όσον αφορά τη δράση, όχι από «υπερεπαναστατική», αλλά από ρεαλιστική σκοπιά. Κάποιος που υπερασπίζεται τις υπάρχουσες δημοκρατικές διαδικασίες φαίνεται υπόλογος σε περιπτώσεις αγώνων μειοψηφιών, διεκδικήσεων από κομμάτια της κοινωνίας που σε καμία περίπτωση δεν τηρούν πλειοψηφικές αρχές, πρωτοβουλιών που δεν περιμένουν υπομονετικά την «ωρίμανση των συνθηκών». Ιστορικά, πολλοί αγώνες δε θα είχαν ξεκινήσει αν ισχνές μειοψηφίες δεν είχαν δράσει πυροδοτώντας ευρύτερες κοινωνικές συγκρούσεις, ξεπερνώντας το θεσπισμένο δημοκρατικό κανόνα.

Ζητούμενο είναι η συνεχής δράση στον εκάστοτε κοινωνικό χώρο με στόχο την όξυνση του κοινωνικού ανταγωνισμού και στην κατεύθυνση της αποσύνθεσης των δομών που αναπαράγουν τις ιεραρχικές σχέσεις και τους διαχωρισμούς. Για να τελειώνουμε με την κλειστή αντιπαράθεση αυθεντιών που συζητούν δημοκρατικά για το καλό της τάξης τους. Για τη δημιουργία ενός διαλεκτικού πεδίου σύνθεσης των αρνήσεων και άμεσης σύγκρουσης.

…ΘΑ ΜΕΤΡΑΜΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΗΤΤΕΣ ΜΑΣ

Πολιτικό Γραφείο

‘να μου κοπεί το χέρι’

Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση...

Είναι αυθεντικό stuff...ξεκολλημένο από τα τραπεζάκια της συγκεκριμένης παράταξης...